Γιατί «Εξ απαλών ονύχων»?

Γιατί «Εξ απαλών ονύχων»?

Γιατί ό, τι γνωρίζουμε, ό, τι βιώνουμε, ό, τι μαθαίνουμε  «εξ απαλών ονύχων», μένει, εγγράφεται όπως λένε και συνήθως καθορίζει τις επιλογές μας σε όλη τη ζωή μας.

Ένα έντονο συναίσθημα, ένα ουσιώδες βίωμα, μια «στιγμή» που πάγωσε στο χρόνο, μια ιδέα που γεννήθηκε αυθόρμητα, όταν συμβούν στην παιδική ηλικία, μας συντροφεύει παντού, ακόμα και όταν δεν το θέλουμε. Δίνουν το στίγμα τους, χρωματίζουν τις εμπειρίες  μας και συμμετέχουν στην ερμηνεία τους.

Δυο τέτοιες στιγμές θυμάμαι έντονα από τη δική μου παιδική ηλικία, πριν από 40 και πλέον χρόνια.

Στην πρώτη, είμαι μαθήτρια στη Β΄ Δημοτικού και η δασκάλα μου, η κυρία Αδαμαντία, με έχει σηκώσει στον πίνακα, αφού προηγουμένως είχε μαλώσει δύο άλλα παιδιά που δεν «ήξεραν το μάθημα». Η δασκάλα μου περίμενε από εμένα να «πω το μάθημα» άψογα, όπως πάντα, όπως την είχα συνηθίσει! Και εγώ δεν ήξερα τίποτα!!! Δεν είχα διαβάσει τίποτα!!! Ακόμα με στοιχειώνει το έκπληκτο, απορημένο και μετά απογοητευμένο βλέμμα της. Δεν με μάλωσε, μου είπε απλά να καθίσω στη θέση μου. Έκαιγε το πρόσωπό μου, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και οι τύψεις μου για την απογοήτευση που της έδωσα, σε αυτήν που τόσο πίστευε σε μένα, με κράτησαν ξύπνια όλη τη νύχτα.

Στη δεύτερη, είμαι και πάλι μαθήτρια, στη Γ΄ Δημοτικού αυτή τη φορά, με άλλη δασκάλα (δεν θυμάμαι το όνομά της) και κάνουμε γλώσσα. Διαβάζουμε ένα ποίημα του Δροσίνη, αυτό που λέει: «Δεν θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα, σε ξένα αναστηλώματα δεμένο, θέλω να είμαι ένα χαμόκλαδο, μα όσο ανεβαίνω μόνος να ανεβαίνω». Η  δασκάλα το απαγγέλει υπέροχα, έχω φτιάξει στο μυαλό μου την εικόνα του κισσού, δεμένου  σε ξένα κλαδιά και του χαμόκλαδου να αγωνίζεται να μεγαλώσει κάτω από τον Ήλιο. Μόλις τελειώνει η ανάγνωση, το διαβάζω άλλη μια φορά  μόνη μου και αληθινά, το έμαθα απ έξω εκείνη τη στιγμή.  Ένιωθα την αγωνία και την προσπάθεια του χαμόκλαδου να μεγαλώσει μόνο του αλλά και τους φόβους του κισσού, αφού δεν ορίζει τη μοίρα του δεμένος έτσι σε ξένα κλαδιά. Τα συναισθήματα που ένιωσα και τους συμβολισμούς αυτού του ποιήματος, τους θυμάμαι και τους  αναγνωρίζω πολλές φορές στις σκέψεις μου μέχρι και σήμερα.  

Σήμερα, ούσα δασκάλα, ψυχοθεραπεύτρια, κοινωνική λειτουργός αλλά και μητέρα,  έχοντας εργαστεί σε πολλά πλαίσια συναισθηματικής στήριξης αλλά και τα τελευταία 17 χρόνια στη δημόσια εκπαίδευση, έχω δει πολλές φορές τη δύναμη των ιδεών να επηρεάζουν τη σκέψη και τη συμπεριφορά των μικρών παιδιών.

Γι αυτό άρχισα να γράφω παιδικά βιβλία. Να γράφω για αυτά που εγώ θεωρώ σημαντικά και ουσιώδη για τη ζωή. Να γράφω για ιδέες και θέσεις, για σκοπούς και όνειρα, για τα σημαντικά, όπως εγώ τα αντιλαμβάνομαι, της ζωής.

Κι αν κάποιο παιδί, διαβάζοντας τα βιβλία μου, νιώσει όπως ένιωσα εγώ για το «χαμόκλαδο» και τις προσπάθειές του, θα έχω πετύχει το σκοπό μου.